...................................................

حاشیه ای و خاطره ای

 

هجده سال است که در مراسم دیدار شاعران با  رهبر انقلاب حضور دارم. از زمانی که استاد اوستا زنده بود و خیلی های دیگر زنده بودند. در این همه سال بسیاری شعر از زبان شاعران جوان و گاه حتی پسشکسوت می شنیدم که در برخی مصرع ها کاستی هایی داشت و با خود می گفتم ای کاش این تکه از شعرش را عوض می کرد و درست همان وقت یا بعد از شنیدن شعر آن کاستی ها را از زبان رهبری می شنیدیم و این نکته یابی ایشان و نقدشان بر شعر این و آن مخصوص این سالها نبوده که حتی یک بار از زبان شاعر بزرگ خراسان روانشاد استاد کمال - که استاد شفیعی کدکنی نیز او را استاد خود می داند- شنیده شد که می گفت شعری که هیچ کس نتواند از آن عیب بگیرد آقای خامنه ای می تواند عیب بگیرد. و شاعر بزرگ و آزاده ای چون روانشاد ذبیح الله صاحبکار که اسوه انسانیت و مهربانی بود در کتابی که با دستخط خودش به من هدیه داد در جایی از کتاب ایشان را  (صائب دیگر) خطاب می کنند که نشانگر مقام و منزلت ادبی ایشان است. در این هجده سال که از این دیدارها گذشته نه من مدحی برای ایشان گفته ام و نه ایشان از مدح این و آن خوشش آمده و نه صله ای به کسی داده و نه کسی از او جز همان چفیه ساده  صله ای خواسته است. تنها همان چای و غذای ساده بوده است و همان تهمت هایی که بگذارند بزنند. چند بار هم در شعرخوانی ها نکاتی را به من گفته اند که بعد از سال ها فکر می کنم نکات درست و راهگشایی بوده است. به هر تقدیر ای کاش همه مسئولان ما اینقدر ذوق داشتند . در آخر به نقل از دوست بسیار عزیزم مرتضی امیری اسفندقه نقل قولی از استاد دکتر شفیعی کدکنی را - که هر کجا هستند خدا حفظ شان کناد-  برایتان بازمی گویم که این آزاده مرد در منزل شان و در جمعی بسیار خصوصی به مرتضی گفته بود که اگر همه ذوق مسئولان را در دیگی بجوشانند و ملاقه ای کنند آن ذوق فلانی خواهد شد. چیزی به این مضمون. این را گفتم تا در روزگاری که کژان و ناجوانمردان از راستی ها عیب می گیرند شهادت نامه کوچکی نوشته باشم که به این همه ذوق و قریحه افتخار می کنم و افتخار می کنم که ملتی نجیب و رهبری نجیب تر داریم که ادب را می شناسد و ادیبان را قدر می نهد . ای کاش برخی گوش ها سخنانش را دست کم به اندازه این طفلان معصوم می شنیدند .