اندر فواید  پست های حذف شده

دوباره یکی از دوستان پیام خصوصی داده که چرا لینک مرا حذف کردی و من هم عمل متقابل انجام می دهم و نقبی زده به پنج سال پیش و دوره همکاری اش با من در یک سازمان فرهنگی و از میان آن همه رفاقت ها و همدلی ها گلایه اش را گره زده به همین حذف لینک و ... دیگری خودش را مخاطب حرف های پست قبلی ام دانسته که اصلا تاهنوز نمی شناسمش و دیگری از همین آدم هایی ست که یک شبه با قیصر آشنا شده و شده وکیل مدافع قیصر که چرا جایزه قیصر را در زمان حیاتش گذاشتی و حرف هایی از این قبیل که نمی فهمم بعنی چه ... پست های خصوصی ام این روزها قصه دور و درازی ست و رمانی است خواندنی و من قصد ندارم کسی جز خودم آنها را بخواند چرا که خصوصی ست. اما همین حذف شدن پست ها چقدر حرفها به دنبال داشت . در صورتی که به نظر من اصلا چیز مهمی نبود و راستش یک روز آقای عبدالحمید ضیایی که این روزها در دهلی ست از من خواست که صفحه لینک هایم را در اختیارش بگذارم تا او هم از بین آن همه لینک به چند نفر لینک بدهد و ایشان هم گویا حواسش پرت می شود و دکمه حذف را اشتباهی می زند و به همین سادگی جماعتی را با من دشمن می کند. و راستش تا به حال حوصله و فرصت نشستن چندین ساعته و انتخاب دوباره اسامی و وبلاگ ها را پیدا نکرده ام و فکر هم نمی کنم چیز مهمی باشد .الغرض اصل قضیه همین بود که گفتم . حالا هر که دوست دارد حذف کند مرا بسم الله. آدمی که با یک لینک از صحنه ادبی حذف شود خیلی وقت است حذف شده و خودش خبر ندارد. به هر حال برای این که این نکته با شعر هم توام باشد شعر تو را من لینک خواهم کرد را که پارسال سروده بودم یک بار دیگر می آورم و  شاید اگر فرصتی دست داد دوباره ویترین لینک مان هم پر از نام های آسمانی و زمینی شود.

تو را من لینک خواهم کرد

سحرگاهان که در خوابی
تو را من لینک خواهم کرد
به بقال محل هم لینک خواهم داد
به وبلاگ گدایان و سپوران نیز خواهم رفت
سحرگاهان که در خوابید من هم خواب خواهم دید
مرا هک کن
خیالی نیست
دوباره آی دی از نو
و روز از نو
تمام شب به روزم من
و یک وبلاگ پر کامنت خواهم زد
و با فیلتر شکن یک روز
وبلاگ خدا را باز خواهم کرد