| تبليغات | X |
از قطعنامه ها دو سال بزرگ تر بود
از غزه
دو روز کوچک تر
تازه به حر ف آمده بود
اما هنوز نام خود را نمی گفت
با آن که بابا را می گفت
شمع را می گفت
و غزه را ...
دیشب شب تولد او بود
که برق نبود
پدر به آسمان اشاره کرد و گفت:
الان شمع ها روشن می شوند...
و شد!
در خانه شمع نبود
اگرچه کیک خنده مادر بود
پدر گفت:
به خاطر تو می زنند عندلیب!
و خندید...
مغازه های غزه بادکنک نداشتند
مغازه های غزه
بی شمع می سوختند
- بابا ! ماه ...
- ماه را کلاه سرت خواهم کرد دخترکم!
- بابا ! ستاره...
- دارند به جشن تولد تو می آیند ...
ببین چه گونه راه می روند!
دوباره فشفشه ای روشن شد
با فسفر سفید
پدر فریاد زد : به خاطر خدا نزنید...
مادر می خواست فوت کند
که کیک خنده اش خونین شد!
تنها در چشم های دخترک
دو شمع کوچک می سوخت...
از دور، نخلستان
از نزدیک، هیچ!
انسانهایی تمام فلزی
ـ داربست هتلها و دکلهای نفت
از دور، نخلستان
از نزدیک، قفسی پر آواز پرندگان
ـ نام این شهر چیست؟
ـ تهران
استانبول، ابوظبی، حلبچه
ـ نام دیگری هم دارد آیا؟
ـ غزه هم میگویند
ـ «بار بگشایید، اینجا کربلاست»
بنویس راوی، بنویس
... سنگها میرقصند و سگبازان
پس بیاورید
دستها و سرها را
و دریایی تشنگی
تا گلویی قرآن بخواند
*
ـ در شهر کیست؟
ـ ترس، ترس، ترس
ترس پسر از پدر
زن از مرد
مرد از نامرد و نامرد از خويش
ـ در شهر چیست؟
ـ نیزههای سرگردان
ـ پس هانی کجاست؟
ـ ابوغریب!
ـ از مردان که مانده؟
ـ زیدی و کفشهای منتظرش
*
دارند سانسور میکنند
دارند صدای پرندگان را میبرند
بیاورید علمها را
بیاورید سنجها را
*
از دور، نخلستان
از نزدیک، باغهای رسیده و قلبهای کال
شمشیرهای نابالغ و زخمهایی کهنسال
میپرسی به چه کسی رأی بدهم؟
ـ به آنکه پشت نقاب است
*
از دور، نخلستان
از نزدیک، نخلستان
...
و ناگهان کسی از کمین نخلی
دست راست را قلم میکند
ـ بیاورید قلمها را
بنویس راوی، بنویس
دارند سانسور میکنند
بنویس
دارند چک میکنند میلها را
شعرهای مؤدب را
وبلاگ قزوه را
و قلبهای غزّه را
تانکها را کنار شریعه نگاه کن!
*
مرا ببخشید
چشمانم خون گرفته است
و همهجا را به رنگ پرچم میبینم
کودکان را ششماهه
گلوها را بریده
ابرها را شیمیایی
و پرندگان را قفس
ماشینها را آمبولانس میبینم
سازمان ملل را گور دستهجمعی
با مردگانی چندزبانه و بیزبان
*
از دور، نخلستان
از نزدیک، هیچ
نه شاخهای، نه برگی، نه سبزی، نه زردی
نه دردی، نه مردی
حبیب شبانه رفته است
و در شهر
دارند میچرخانند سرها
میبندند دستها را و چشمها را
و ما بر سینه میزنیم
و قبیلههای ویلان و سیلان
چای احمد میخورند
...
و عاشورا
در هیچ کتاب رکوردی ثبت نمیشود
از دور، نخلستان
از نزدیک، نخلستان
و صدای گریههای پدرم
هنوز از میان نخلها میآید
"... شکر نعمت های تو چندان که نعمت های تو
عذر تقصیرات ما چندان که تقصیرات ما..."
... این وبلاگ دیگر به روز نخواهد شد.
